Lalibela

Ik ben al sinds woensdagmorgen thuis, alweer gesport en in de tuin gewerkt. Maar het is hier wel koud!
Het afscheid op dinsdag was mooi.
Overdag de laatste hand gelegd aan het bedrijfsplan. Merga is zeer te spreken over het eindresultaat. Daarna een gesprek met Terrafina, die meerdere MFI's steunt d.m.v. funding. Maar niet Eshet, en in het gesprek werd me ook duidelijk waarom.
Daarna met Merga en Tamirat eten bij een India's restaurant, en teruggekoppeld wat ik gehoord had. Direct zei Merga: ik wil dat je terugkomt en dat probleem oplost. Eh.... tnx maar ik ga eerst naar huis.
Maar wie weet...

Agelopen zondag even tussendoor naar Lalibela geweest. Één van de achtste wereldwonderen. Dit is een dorpje met een aantal monolitische kerken uit de 13de eeuw. Dat wil dus zeggen: uitgehouwen uit de rotsen. Onder architectuur van koning Lalibela.

Dat uithouwen is dus echt letterlijk, de kerken zijn 15 meter diep uitgehouwen vanaf de bovenkant van de rots. En vervolgens aan de binnenkant uitgehouwen zodat je er ook in kan. Bijzonder! En ook lekker koel.

Eerst met mijn gids naar het museum, waar de kerkgeschriften van geitenvellen nu bewaard worden. 14 jaar geleden kon je die nog gewoon aanraken maar dan hadden ze de volgende 800 jaar niet overleefd.

De kerken zijn nog steeds volop in gebruik, met de Ethiopische variant van de Koptische kerk. Omdat ik er op zondag was, was ik getuige van de werking van het Gouden Kruis. Dat is nog een heel verhaal, want hij is ooit gestolen een aantal jaren geleden, na 800 jaar in de kerk te zijn gebruikt.
Het kruis geneest en bevrijdt en wordt gebruikt in exorcist-achtige sessies. Lange rijen (vrouwen) zaten te wachten om te worden 'behandeld'.

Maar ook wordt er gewoon gebeden, geschriften hardop gelezen, kruizen, muren, de vloer en donatieboxen  gekust. Dat kussen lijkt mij niet echt een hygiënisch gebeuren, want dat gaat achter elkaar door zonder af te vegen en schoon te maken.

Er zijn 2 groepen kerken, gescheiden door een rivier (maar verbonden door onderaardse tunnels?). De kerken in één groep zijn verbonden met uitgehakte gangen.
Tegenwoordig zijn de kerken overdekt met stalen constructies, gift van de EU. Zon en regen zorgden voor erosie maar consequentie is dat de foto's ontsierd worden door deze constructies.

'S avonds wat rondgelopen in het dorp en met altijd het gezeur van jongens om een voetbal. Maar wat me toch wel trof vooral armoe en stof. Ik zat zelf in een hotel van $ 55, maar jonge kinderen vroegen mij om water. Waar is de strijkstok, niet in het dorp zelf!

De volgende ochtend weer naar de kerken geweest, nog voor de toeristen komen. En dat was anders dan de dag ervoor: de lokale bevolking is ook vroeg uit de veren en gaat naar de kerk om gezegend te worden door een priester alvorens de dag in te gaan.

Op de terugweg naar het vliegveld nog een aantal keer gestopt om foto's te maken. Prachtige vergezichten (niet te zie op een foto), kralen en kinderen die, zodra de auto stopt, komen aanrennen. Het land is volkomen dor, de korte regentijd is uitgebleven dus is het wachten op de grote regentijd over 3 maanden.

Ik heb veel foto's gemaakt en op picasa gezet (68) dat is veel maar het is reuze interessant.

Afronding

Vandaag afronden, laatste bespreking, documenten overdragen en wegwezen.
Dat ging toch weer snel voorbij!

Ik schat zo in dat het bedrijfsplan ruim voldoende is om de financiering onder het RUFIP-II programma onder regie van IFAD, een VN-agentschap, veilig te stellen. Maar dan komt Eshet nog 17 miljoen Birr tekort om de geplande expansie in de komende 3 jaar te financieren, dus aan Merga de general manager de klus om met dit plan langs potentiële financiers te gaan.
En het is aan het managementteam nu om de uitgezette koers om te zetten in acties en werkplannen.

Merga is erg tevreden en ik ook. In 2 weken alle deelplannen bij elkaar vegen, integreren en afstemmen is een hele klus geweest maar het team functioneert prima en is ook eensgezind over de te volgen koers. En dan is het relatief makkelijk om tot een mooi bedrijfsplan te komen.

Vrijdagavond met Tamirat naar een volksdansavond geweest maar viel zwaar tegen. Tamirat was ook zeer teleurgesteld, het hoogtepunt, dansen met schouderschudden leek nergens naar! De zaal was ook nog eens 80% leeg kortom jammer maar helaas.
Het eten was nog wel goed, Injera wat op het menu staat als Fir Fir. De Kitfo heb ik, gezien de ervaring 14 jaar geleden, niet genomen :-)

Zaterdag door de stad gelopen en oa een openbare kerkzitting gezien waar oa. mensen van de duivel werden bevrijd. Dat ging er soms hard aan toe met slaan op het hoofd met de platte hand of de bidketting! Tot slot werd met een tuinslang iederen die het wilde nog gezegend. Met die hitte best lekker....

Zaterdagavond 'afscheidsdiner' met de staf maar dat was in een restaurant zonder alcohol. Dus dat was niet echt een feest. Niet echt een herinnering.

Zondag en maandag in Lalibela geweest, ik schrijf daarover als ik thuis ben want dat was heel speciaal. 250 foto's gemaakt moet ik even rustig voor gaan zitten om te selecteren.

30 Februari

2004. Vandaag voor het eerst van mijn leven op 30 februari opgestaan!
De Ethiopische kalender zit ingewikkeld in elkaar met tal van wijzigingen door de eeuwen heen, maar is basicly eenvoudig; elke maand heeft 30 dagen en er is een 13de maand met 5 a 6 dagen (vanaf onze datum 6 September tot 11 a 12 Sept.). Zie wikipedia.

Het werk vlot boven verwachting goed. De stukjes van de diverse afdelingen voor het bedrijfsplan kwamen vanaf dinsdag binnen en ik stel het geheel samen. Er komen veel dubbellingen in voor ("onze producten zijn ..." etc) dat is aan mij om eruit te halen.
Inhoudelijk hebben we met het hele management op donderdagmiddag gezeten om het document door te nemen. Want de verschillende onderdelen moet ook afgestemd zijn: als marketing een hoger aantal verkopen projecteert moet dat terug te zien zijn in Operations, Human Resources en Financiën. Ook dat ging wel, hoewel niet iedereen alles gelezen had, maar het team is best goed op elkaar ingespeeld.
Vandaag weer verder om 9 uur (=15 uur).

Ondertussen ben ik ook bezig om een externe financier te spreken te krijgen, maar dat lukt niet erg goed. De contacten waren er in het verleden al maar zijn op een lager pitje gekomen (eufimisme). Dinsdag vlak voordat ik het vliegtuig instap hopelijk een gesprek.

Vanavond stappen met Tamirat ben zeer benieuwd! en morgen uit eten met de hele club. Zondag-maandag in Lalibela, dinsdag afronden en 's avonds vliegen. Het begint dus alweer op zijn einde te lopen.

Zie de smog hangen

Rechts heeft voorrang,
soms wel meer dan  10 minuten

Over het algemeen heb ik best hard gewerkt. Om 8 uur kwam de auto bij het hotel, 10-30 minuten rijden (afhankelijk van de chaos) en pas om 6 uur thuis, bijna alweer donker.


Pauze neem ik niet veel, hoewel het kantoor van 12-13 uur vrijwel geheel leeg is. Maar lopen in de brandende zon is niet mijn hobby hoewel gisteren wel en wat foto's gemaakt.

Avondeen doe ik in tentjes in de buurt van mijn hotel op Meskel Flower Road. De laatste 2 dagen in een dik *** hotel direct naast mij, Adot-Tina. Goed eten en toch ongeveer dezelfde prijs als in andere restaurants (kamers zijn wel veel duurder dan waar ik nu zit.) het blijkt een 'adoptie'-hotel te zijn: veel blanke mensen met donkere kinderen die daar een aantal weken verblijven om de procedures af te ronden (papierwerk gaat nu eenmaal langzaam in dit land). Dus ruim tijd om te bonden. Dat is vooral fysiek want taal (spaans, italiaans, engels, ...) is nog niet gemeenschappelijk.

Marabou (ooievaar)