Komodo revisited

Dit keer ben ik vertrokken vanuit Bali zelf op een stevige motorboot. Eerst 18 uur varen naar Komodo national park maar daarna steeds korte stukje door het Komodo gebied. En na de laatste (20ste) duik ook weer 18 uur terug.
Wat een luxe boot en wat een luxe behandeling! Nog nooit zo meegemaakt.
Droge genummerde handdoek na het duiken, flessen en flippers werden gedragen door de bootboys. Flippers werden voor je aangedaan, je duikpak na elke duik gewassen. Masseuze(!) had helaas weekje vrij :-(

Maar het duiken zelf daar ging het om. Nieuwe maan dus stevige stroming. En dat hebben we geweten. Bij Batu bolong zelf iets meer dan verwacht, door een miscalculatie bij de staf: de stroming trok ineens aan en werd verticaal waardoor ik naar beneden gezogen/geduwd werd tot 34 meter (diep) en toen weer omhoog popte naar 10. Na nog wat behandelingen in de wasmachine uiteindelijk veilig bovengekomen op 100 meter van de rots af, wat een kracht zat er in die stroming. Maar iedereen was ok, het was een geroutineerde duikersgroep.

Op de plekken die ik vorig jaar bezocht was het ook nu weer een feest, veel jongens in het grijze pak (white tip & black tip reef sharks) en zelfs een enkele grijze haai. Allemaal rondcirkelend in de stroming boven de rots terwijl wij aan een haak hangen en kijken (zie foto en kijk waar de bellen heengaan!)

Bij Crystal Rock lag ik ineens naast een eagle ray die in de volle stroming naast me bleef hangen. Wat een mooi gezicht.

Manta alley was heel leuk, je kunt je horloge er op gelijk zetten in combinatie met de getijdentabel dat de manta's komen. Smorgens eten en daarna naar het schoonmaakstation waar mond en kieuwen schoongemaakt worden. Er is een plek voor de duikers gemaakt waar je op je knieën kunt zitten kijken.

Naast deze grote vissen ook veel klein spul zoals naaktslakken, garnalen in allerlei vormen en maten, krabbetjes, octopus, slangen. En natuurlijk koraal, altijd weer fantastisch om te zien. Komodo is wat dat betreft wel de highlite voor mij.

Op de nachtduiken zie je toch weer heel andere schepsels en dat is heel interessant. Niet altijd makkelijk zeker als er veel stroming staat. Maar ik zag een zeester op jacht, nog nooit gezien (green brittle star).

Kortom we hebben ons weer vermaakt. En mijn kamergenoot uit Korea ook, makkelijk om een kamer te delen met iemand die gewend is om in een kleine ruimte te leven. Kreeg bij vertrek zelfs een cadootje van hem, met buiging erbij!

Er was een hele groep Engelsen (10 vd 17) maar heel open dus dat was geen probleem, op eerdere trips heb ik wel meegemaakt dat een grote groep vervelend dominant kan zijn. Reisleider (Europeaan) prima, maar ook veel lokale duikgidsen en de staf allemaal locals. Prima daar moet het geld naartoe.

Nu op naar Bangladesh voor 2 weken PUM werkzaamheden bij Tarango.

Afronding

Het vorige blog eindigde wat met een negatieve toon. Maar in de 2 dagen die volgen merk ik dat de eigenaar wel nadenkt over het rapport en wat daarin geschetst wordt voor toekomstige structuur.
Zijn zoon (beoogd marketing manager) en Hoofd Operations staan helemaal achter het rapport, zulke change-agents heb je nodig anders valt het rapport stuk.

Binnenkort gaat het kantoor verhuizen (1 kilometer verderop) en dat kan het veranderproces versnellen puur door de fysieke afstand. De tijd zal het leren.

Dinsdag schrijf ik nog een implementatieplan: hoe verder te gaan om nieuwe dienstverlening te ontwikkelen, hoe doe je dat in logische stappen. Het schijnt zo te zijn dat je hier in deze cultuur gewoon begint met iets waarvan je denkt dat het goed is en dan ziet waar het schip strandt (of niet).
Wij beginnen met bedrijfsplannen, business cases en projectplannen en zijn al een hele tijd bezig en er is nog niets gemaakt.
Tja, wat is wijsheid...

Woensdag ga ik langs bij de ambassade, altijd leuk. Het is een lange trip om erheen te rijden, 10 kilometer bijna een uur. Overal files en hoewel men elkaar wel de ruimte gunt (jaja!) schiet het toch niet erg op.
Als alle auto's die -niet- door de APK komen eraf worden gehaald zou het fileprobleem dik opgelost zijn. Wat een wrakken rijden hier rond.

Op de ambassade gesproken met de economische afdeling en vertelt over het project.

En toen was het alweer einde van de missie. Woensdagavond netjes weggebracht door Jaguars security services. En dat de leiding van Jaguars oud-commissarissen van politie zijn was goed te merken: ze loodsden me snel langs de beveiligingscontrole (zonder scan) en liepen mee tot achter de douane om daar afscheid te nemen. Ongekende VIP-service.

Senegal is zeker een islamitisch land maar zoals al geschreven zeer gematigd. De kleding van vooral vrouwen is niet zoals in Soedan of Bangladesh, en ook in de omgang zijn ze veel vrijer. Handen schudden bij binnenkomst, praten met iedereen.

Secretariaat van Jaguars. Wel moslima maar dit ziet er veel leuker uit dan dat zwarte gedoe.

Maar zeker in de ramadan-tijd is de islam toch wel dominant in het publieke domein. Mocht er nog een vervolg op deze missie komen, dan maar niet in de ramadan plannen is mijn voorstel!

Het rapport is af! Maar nu de acceptatie...

De lokale taal hier is Wolof. Weer heel iets anders dan snel Frans praten. Soms komt er wel een Frans woord in voor, maar dat zal net zoiets zijn als Engelse woorden in onze taal.

Er wordt meer Wolof dan Frans gesproken in mijn omgeving. Op het werk, thuis bij de eigenaar, in het hotel. Ook in de auto als we (lange) ritten maken. Niet erg beleefd maar soms wel handig want dan kan ik me drukken. En de hitte van overdag  vermoeit wel dus wat wegdommelen is soms fijn.

Vrijdag eind van de middag mijn rapport opgeleverd en uitgeprint! Inclusief een plaatje met het voorstel voor de nieuwe interne structuur.

Vrijdagavond bij de eigenaar thuis gegeten en tevens het rapport mondeling doorgenomen. Nog geen reactie gevraagd, eerst maar zien dat hij de voorstellen begrijpt. Maandag verder.

Zaterdag naar het slaveneiland geweest, op een half uur varen vanuit de haven. Onze voorouders hebben daar flinke roots liggen want natuurlijk waren wij één van de grote handelaren naast de Engelsen en nog wat landen. 

Het eiland is nog steeds bewoont door ongeveer 1800 mensen. Het belangrijkste gedenkmonument is een huis met daarin tekstborden over de historie. En een monument hoog op de berg. Om alles te zien heb je net meer dan uur nodig maar omdat er een boot uitviel(???) waren we pas 1/2 acht weer aan de wal. 

En dan wordt het vasten 'gebroken' officieel om 19.40, dus een run op een eetstalletje. Ik had al op het eiland gegeten.

Daarna nog langs een vriendin van Ahmadou praten en adviseren over haar nieuwe bedrijfje. Bekaf mijn mandje ingerold.

Zondagmiddag naar het roze meer. Zo'n 50 km buiten het centrum, het is een zoutmeer dat bij bepaalde wind en zon en algenopbouw roze wordt. Vandaag dus niet. Wel dreven er een paar Japanners in het water, het meer is zouter dan de dode zee in het midden oosten.

Er wordt zout gewonnen.  Het meer is maar 1,5 meter diep dus staand in het water wordt de bodem afgeschraapt en het zout in een bootje gegooid en naar de wal gebracht. Daar dragen mensen manden met zout het land op waarschijnlijk voor een schijnloontje per mand. Tientallen bootjes, honderden mensen. 

Daarna op visite bij een vriend van Ahmadou. Maar ja ramadan, geen thee geen koekjes niets. Ik heb gelukkig zelf water bij me. Omdat er verder in wolof wordt gesproken ga ik buiten zitten werken. De kinderen komen kijken wat ik doe (en spreken wel frans).

Om 19.40 uur komt het eten op tafel.

Maandag bespreken we mijn rapport met de eigenaar. Dat levert een dubbel beeld op: hij wil afstand nemen van het bedrijf en wat meer op zijn boerderij zijn. Maar tegelijkertijd wil hij de controle over zo ongeveer alles houden. Dilemma dat ik niet voor hem kan oplossen. Mijn voorstel om een organisatie in te voeren die op basis van vastgelegde mandaten en bevoegdheden gaat werken wordt wel begrepen, maar het kan niet en zeker niet nu. OK, de eigenaar beslist natuurlijk.

Het hoofdstuk over het ontwikkelen van nieuwe dienstverlening is wel besproken maar er werd geen duidelijke conclusie getrokken. Het bedrijf levert nu alleen simpele beveiligingsdiensten (bewakers) maar zou veel meer kunnen doen. En dat zou ook leuk zijn voor het personeel want het werk is natuurlijk doodsaai en 40% is binnen het jaar alweer afgetaaid. 

Kortom de zwakke punten uit de sterkte/zwakte-analyse blijven zwak en de kansen in de markt waarschijnlijk niet gepakt.

ps als je een mooi plat dak hebt kun je daar zonnepanelen op plaatsen, zon genoeg in dit land.
Maar een geit kan natuurlijk ook....