Bijna alweer een week

De tijd gaat soms heel langzaam.
Of het nu komt door de ramadan weet ik niet zeker want ik kan niet vergelijken met vorige week. Maar zaken gaan hier langzaam, mensen gaan hier langzaam.
Op het kantoor staan veel diepe banken en stoelen. De hele dag zitten daar mensen, staf en andere mensen die binnenlopen. Lezen krant en zijn bezig met hun smartfoon. Soms komt er iemand binnen die gaat vervolgens alle kamertjes af en alle mensen krijgen een hand: ca va? oui ca va?
En dan ploft ie ook in een diepe bank.En pakt zijn telefoon.

Er is geen koffie, geen thee, geen water geen koekies: ramadan. Best wel gevaarlijk, 14 uur zonder water in deze hitte, overdag wordt het makkelijk 30 graden binnen. In de auto wel warmer. En toch niks drinken. Ik drink wel, pak mijn fles water, draai me om en drink. Wel 2 liter per dag en 2 biertjes (in het hotel).

Dinsdag een aantal mensen op kantoor gesproken, supervisors voornamelijk. En gevraagd naar wat recent financieel materiaal (jaarverslag, kwartaalverslag). Dat is er niet, oja wel van 2013...tja.
De praktijk is dat de Directeur/eigenaar (80% van de aandelen) financieel alles beslist in samenspraak met een externe accountant en verder niemand weet hoe het er financieel voor staat. Maar die accountant is even niet bereikbaar...

Woensdag weer op pad geweest, nu veel verder buiten Dakar (maar het is nog steeds Dakar, ongeveer zo groot als provincie Utrecht.) Bij een grote olieraffinaderij heeft Jaguars de bewaking aan de buitenkant maar op het binnenterrein en de hoofdingang zijn 2 andere bedrijven ingehuurd. 3 totaal dus. Lijkt vreemd maar schijnt te maken te hebben met het scherp houden gezien vanuit de opdrachtgever, in termen van geld en kwaliteit.

Over het algemeen zijn de hoofdwegen prima, asfalt zonder gaten(!), soms 4-baans. Wel veel drempels in wat stedelijker gebied en die zijn erg hoog, ze werken heel effectief! En natuurlijk veel rotondes (Senegal was vroeger een Franse kononie), die op een aantal plaatsen tot dikke files leiden. Want de voorrangsregels zijn niet heel duidelijk, of juist wel: hoe dikker de auto, hoe meer voorrang.
Aangezien de ventilatorriem gebroken was kwamen we in de file met een kokende motor te staan. Al met al dus een hete dag.

Aan het eind van de middag nog met de directeur/eigenaar gesproken die zijn toekomstplannen uitlegde: hij wil naar zijn boerderij om minder stress te hebben en het bedrijf overdoen aan de jongere generatie.Dat is helder, dus moeten we de management-structuur gaan inrichten daarvoor.

Donderdag de swot gedaan het bekende management-truukje. De genodigden waren de belangrijkste mensen die de toekomst zouden kunnen zijn maar er kwam niet veel uit. Het kwam er op neer dat mijn kijk op de zaak niet bestreden werd, input vanuit hen was marginaal. Dat wordt wat als zij het management moeten gaan doen in de toekomst.

Vrijdag is natuurlijk in een islamitisch land gebedsdag dus het zal vanmiddag vanaf 1 uur (begintijd ongeveer 9 uur, in de praktijk 10 uur) wel erg stil zijn hier. Nog stiller?

PUM project in Senegal

Ramadan. Tja daar zit je dan in Senegal en blijkt de ramadan uitgebroken. Om 5 uur gewekt door een processie door de straat (er is geen moskee in de buurt gelukkig). Geen ontbijt want de bakker is dicht. Gelukkig heb ik muesli bij me. Na wat gefoeter van mijn kant worden er 3 croissants getoverd en met wat jam en kaas geserveerd. Ben benieuwd wat me verder gaat overkomen.

Overigens valt het met de strengheid van kledingsregels wel mee, ik zie genoeg vrouwen zonder hoofddoek, strakke kleding of korte rok. En het werkpatroon is christelijk (zaterdag/zondag vrij).

Dus weer een PUM-missie, dit keer beveiligingsbedrijf in Dakar. Franstalig land, dat wordt een extra handicap dacht ik.

De communicatie vooraf leverde niet veel op aan documentatie, dus dan maar afwachten.

Maar het valt reuze mee. De zoon dan de eigenaar/directeur spreekt prima Amerikaans en ook goed op de hoogte van het bedrijf. Ik trek de hele dag met hem op en na één dag ken ik al heel wat van zijn vrienden. Niet op Facebook maar in real life op straat. Want het handjesschudden gaat de hele dag door.

Ik zit in een redelijk hotel aan een drukke straat in een buitenwijk van Dakar. Het bedrijf is 200 meter verderop: een gebouw van 3 verdiepingen waar het bedrijf op niveau 3 zit en daaronder appartementen voor de eigenaar met zijn 3 vrouwen en 8 kinderen. Want zo gaat dat in dit land, als je geld hebt. Zondag heb ik daar al de hele middag gezeten beetje praten (comment ca va) over familie en ook meegegeten.

Er wordt veel nieuwgebouwd in deze wijk en het ziet er allemaal best leuk uit. Oude huizen worden daarvoor gesloopt. De middenklasse rukt op, veel auto's ook hele dikke. Soms een kar met een paard ervoor maar niet veel.

Maandag begon het echte werk. Omdat het betaaldag was (alle bewakers komen langs om hun salaris cash op te halen) zijn we eerst in de auto de stad ingegaan met een supervisor om een aantal bedrijven waren 'Jaguars' een contract mee heeft , te bezoeken. En even de bewaker te checken en het logboek aftekenen. 

Het verschil in senioriteit en discipline is erg groot, de meer volwassen mannen weten wat hun gedrag hoort te zijn maar sommige jonge bewakers blijven gewoon in hun stoel hangen als de supervisor binnenkomt. Niet goed.

We komen in het centrum en daar staan nette grote files en opstoppingen in de straatjes en steegjes. In een soort Chinatown-achtige wijk komen we echt niet vooruit, en dat in de brandende zon. We bezoeken een checkpoint in de haven, een 12-verdiepingen appartementengebouw en een bank. Onderweg zie ik veel andere beveiligingsbedrijven, er is genoeg markt dus. Maar ook veel bedrijven, wel 300 die vooral concurreren op prijs.

Om 3 uur in de middag dan een directiemeeting met de eigenaar, de nieuwe general manager (die zijn ogen steeds dichtdoet, ik denk dat hij geconcentreerd luistert), een adviseur van buiten (prachtige vrouw) en nog wat mensen die in en uitlopen. Ook komt onverwachts de lokale PUM-vertegenwoordiger binnen die een heel verhaal houdt over wat ik kom doen (zonder met daarover gesproken te hebben). Alles gaat in rap Frans en mijn vertaler kan het niet bijhouden dus zo nu en dan doe ik ook de ogen dicht om geconcentreerd te luisteren.

Ik moet zeggen dat het me meevalt wat ik na één dag kan verstaan en zeggen in het Frans. Maar zo aan het eind van de dag, en die snelheid, nee.

Aan het eind zijn we wel over eens:

Er moet een bedrijfsplan komen, een swot (sterkte/zwakte analyse) en voor de ideeën voor nieuwe diensten per idee een business case & projectplan. Mevrouw wil overal tegen vergoeding camera-bewaking gaan ophangen, de eigenaar wil geldtransport gaan doen en vraagt of ik een geldtransportauto met geblindeerde ramen te koop weet. Marktplaats misschien?

Ik kijk nog even in de afgetekende salarislijsten, een blanco A4-tje met naam en paraaf per per persoon, 20 per vel. Ongeveer 76.000 FCA, omgerekend € 50. En dat voor 12 uur op, 12 uur af, 5 dagen per week.

In het hotel bestel ik mijn diner, te serveren om 8 uur. Maar als ik benedenkom blijkt dat de maaltijd niet eerder komt dan 9 uur, want raprapfrans???? Ik eet een banaan en val in slaap.

weekje duiken op Bonaire

Ik had nog wat flying blue punten van KLM en omdat ik wel zin had in wat duikjes naar Bonaire geboekt. Begin april, dan is het hier nog koud (heel koud!)

Voor verblijf had ik een huisje bij Peter PJ4NX geboekt, een vrijstaande woning in de wijk Sabana. Prima onderkomen, de honden blaffen wel zo nu en dan om je te beschermen tegen de loslopende ezels, maar verder heel rustig en comfortabel.

Omdat ik zonder buddy was mijn duiken geboekt bij Gooodive, een Nederlands stel met enkele Divemasters/Instructeurs in dienst die duikgidsen kunnen zijn. Één van hen is Boy, en die ken ik omdat ik daar vorig jaar samen mijn Divemaster-cursus heb gedaan in Zeeland. Hij is na het behalen van het brevet naar Bonaire gegaan met zijn vriendin.
Leuk hem weer te ontmoeten en te horen hoe het leven op Bonaire gaat voor een DM.

Met Peter een paar keer uit eten geweest en nog langs andere zendamateurs gegaan (o.a. PJ4DX).
Het leven is best aangenaam maar ik vond het wel erg warm (31 graden en vochtig). Sinds kort is er een prima Albert Heijn dus qua eten is alles te koop.

Bijgaand een filmpje van 14 minuten met wat leuke plaatjes van het huis, vis en koraal.

Volgende week naar Frankrijk, werken op de camping La combe de ferrière